معیشت

معیشت

زکیه، پناهنده افغانی 37 ساله ای است که از سال 1380 هنگامی که طالبان به خانه شان در پغمان، در نزدیکی کابل در افغانستان، حمله کرد و برادرش را کشت از افغانستان فرار کرده و در شیراز زندگی می‌کند.

عصمت‌الله، شوهر زکیه به عنوان فروشنده دوره‌گرد مسواک می فروخت و با دشواری پولی درمی‌آورد و به خانواده کمک می‌کرد، اما به دلیل وخیم شدن معلولیت دو دستش، در سه سال گذشته قادر به کار کردن نبوده است. چون نان‌آور دیگری در خانواده نبود، زکیه در سال 2013 به کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان در شیراز مراجعه و تقاضای کمک مالی کرد. دفتر کمیساریا با ارائه مشاوره، مهارت‌های احتمالی او را که با کمک آن بتواند درآمد داشته باشد، بررسی نمود. زکیه پیشتر به عنوان دستیار در یک خیاطی کار کرده بود، اما پس از یک سال دیگر قادر به ادامه کار نبود. خیاطی از خانه دور بود و برای او دشوار بود که هم از سه فرزند و شوهرش مراقبت کند و هم روزی چند ساعت خارج از خانه سر کار باشد.

کمیساریا بمنظور خوداتکایی زکیه، یک چرخ خیاطی و لوازم مربوط به آن را در اختیار او گذاشت. او فضایی در خانه برای کار خود اختصاص داده و شروع به گرفتن سفارش دوخت لباس برای مغازه‌های شیراز کرد. یک سال از آن زمان گذشته و زکیه می‌گوید: «حالا می‌توانم هم از پس کارهای خانه برآیم، هم کار کنم، هم در کنار خانواده‌ام باشم و مخارج فرزندانم مثل هزینه تحصیلشان را تامین نمایم.» عصمت‌الله هم در این کار جدید همراه شده است، او به همسرش در پیدا کردن مشتری‌های جدید و تنظیم سفارش‌ها کمک می کند. زکیه در جامعه خود وجهه‌ای مثبت پیدا کرده و به تعدادی از دختران جوان افغان نیز آموزش خیاطی می‌دهد. عصمت‌الله امیدوار است که بتوانند روزی به وطن‌شان بازگردند اما می‌گوید: «مشکل اصلی ما امنیت و نبود جای زندگی است چون خانه‌مان ویران شد.» با این حال او ایمانی قوی دارد و امیدوار است کسب و کار خانوادگی که همسرش شروع کرده در نهایت روزی در افغانستان ادامه پیدا کند و رشد کند.

زکیه در حال دوختن لباس در مغازه خانگی‌اش در شیراز. عکس: کمیساریا: ر. کاوش.