ده‌ها هزار خانوار پناهنده در ایران برای پنجمین دورۀ متوالی از مزایای طرح بیمۀ سلامت در سراسر کشور بهره‌مند می‌شوند

ده‌ها هزار خانوار پناهنده در ایران برای پنجمین دورۀ متوالی از مزایای طرح بیمۀ سلامت در سراسر کشور بهره‌مند می‌شوند

رفاه فردی ما (سلامت) و حتی سلامت خانواده‌هایمان موضوعیست که اغلب از اهمیت آن غافل می‌مانیم. در عین حال، گذران عمر با مشکل کم‌بینائی، واقعیت زندگی علی هاشمی است. او یکی از قریب به یک میلیون پناهندۀ افغانستانی و عراقی است که از وضعیت ناپایدار و ناامنی کشورش گریخته و نزدیک به چهل سال است که در ایران سکونت دارند.

علی‌رغم اختلال بینایی که با آن متولد شده، علی به‌عنوان جمع کننده زباله در شهری کوچک در نزدیکی شهر تهران همواره نان‌آور همسر و فرزندان خود بوده است.

هزینۀ گزاف درمان پزشکی علی و درآمد محدودش همواره خانواده اش را از نظر مالی تحت فشار می‌گذاشت و او گاهی چشم از درمان فرو می‌بست تا بتواند مایحتاج پایه فرزندان خود، از جمله هزینه ایاب و ذهاب به مدرسه و غذای مغذی کافی برای آنها را فراهم نماید. او چنین توضیح می‌دهد: «من باید به صورت مستمر به پزشک مراجعه نموده، تحت معاینه قرار گرفته و دارو دریافت کنم، اما این امکان همیشه میسر نیست. خانواده‌ام برای من در اولویت قرار دارند، این وظیفۀ من است که به‌عنوان یک پدر و همسر مایحتاج آنان را فراهم نمایم.»

متأسفانه، هنگامی که همسر علی، سال گذشته بیمار و تشخیص ناهنجاری تیروئید در او داده شد و نیاز به جراحی داشت، هزینه‌های پزشکی تحمیلی به خانواده ناگهان سر به فلک کشید. این امر با کم شدن قدرت شنوایی پسر بزرگ علی تشدید شد، زیرا او نیز نیاز به جراحی ترمیمی در بیمارستانی تخصصی در شهر قم داشت.

علی، هراسان از این که چگونه می‌تواند هزینۀ این دو جراحی مهم را تأمین نماید، برای کمک به کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان مراجعه نموده و آنجا  بود که از طرح بیمۀ سلامت مطلع شد. طرح بیمۀ سلامت این امکان را برای پناهندگان افغانستانی و عراقی در ایران فراهم می‌نماید تا همانند ایرانیان به خدمات بیمۀ سلامت دسترسی یابند.

حاصل مشارکت طولانی مدت کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان و دولت جمهوری اسلامی ایران از زمان آغاز این طرح در سال 1394، ادارۀ کل امور اتباع و مهاجرین خارجی در ایران و وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و سازمان بیمۀ سلامت ایران در نظر دارند تا همکاری خود با کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان در سال 1399 تداوم بخشند. این امر، دسترسی خانوارهای پناهنده‌ای که در سراسر کشور در طرح بیمۀ سلامت ثبت نام کرده‌اند به خدمات درمانی مانند جراحی و همچنین دارو و مراقبت‌های سرپایی را تضمین می‌نماید.

علی می‌گوید: «نمی‌توانم احساسم در آن لحظه را توصیف کنم، وقتی متوجه شدم که این طرح بیمه هزینۀ جراحی همسر و پسرم را پوشش خواهد داد. تا آن زمان چاره‌ای نداشتم جز این که وام بگیرم یا به تکدی‌گری روی بیاورم؛ نمی‌دانم اگر این گزینه نبود چه می‌کردم.»

همۀ پناهندگان ساکن در ایران می‌توانند با پرداخت حق بیمه در طرح بیمۀ سلامت ثبت نام نمایند، این در حالیست که 92.000 پناهنده آسیب پذیر شناسایی شده از جمله کسانی که از بیماری‌های خاص رنج می‌برند و خانواده‌های بسیار آسیب‌پذیر مانند خانوادۀ آقای هاشمی از پرداخت حق بیمه معاف‌‌اند؛ زیرا کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان حق بیمۀ آنان ار به صورت کامل پوشش می‌دهد. بدین ترتیب، علی و خانواده‌اش و ده‌ها هزار خانوار پناهنده در سراسر ایران به درمان تخصصی مورد نیاز خود دست یافته و در این راه مجبور به اتخاذ راه‌کارهای انطباقی نامتناسب مانند وام گرفتن یا محروم ساختن کودکان از تحصیل نیستند.

با تقدیر از این ابتکار عمل بی‌نظیر دولت ایران، نمایندۀ کمیسر عالی در ایران، ایوو فریسن، از جامعۀ بین‌المللی دعوت می‌نماید تا به تلاش مستمر دولت جمهوری اسلامی ایران در گسترش دسترسی پناهندگان به مراقبت‌های بهداشتی با هزینۀ متناسب و سایر خدمات پایه توجه بیشتری داشته باشند. او گفت: «دولت و همچنین جوامع محلی ایران نه تنها به مدت چهار دهه سخاوتمندانه میزبان این جمعیت گستردۀ پناهندگان بوده است، بلکه همواره دولت این کشور با کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان همکاری می‌نماید تا در تدوین و گسترش سیاست‌های مربوط به امور پناهندگان تحت لوای راه‌حل‌های راهبردی برای پناهندگان افغانستانی سرمایه‌گذاری نماید.» او افزود: «این طرح ابتکار عملی موفقتیت آمیز است که همچنان به هزاران پناهنده در سراسر کشور کمک می‌کند، خصوصاً در شرایطی که آنها تحت فشار زیادی قرار دارند.»

در کنار حمایتهای سخاوتمندانۀ دولت ایران در خصوص طرح بیمۀ سلامت، بودجۀ این طرح بیمه برای سال‌های 2019-2018 از محل کمک های مالی کشورهای  اهداءکنندۀ  از جمله استرالیا، دانمارک، دوکو، اکو، آلمان، ژاپن، جمهوری کره، لوکزامبورگ، نروژ و روسیه تأمین شده است. این طرح از حمایت سخاوتمندانه اهداءکنندگان مالی دیگری نیز بهره‌مند بوده است.

با تأکید مجدد بر نیاز به حمایت‌های بین‌المللی مستمر و افزایش هر چه بیشتر شمول پناهندگان در خدمات ملی در راستای پیمان جهانی برای پناهندگان که در دسامبر 2018 به تصویب مجمع عمومی سازمان ملل متحد رسیده است، آقای فریسن در حسن ختام سخنان خود گفت: «از کشورهای اهداءکنندۀ مالی دعوت می‌نمایم که در این زمان حساس و دشوار از دولت جمهوری اسلامی ایران حمایت نمایند تا سرمایه‌گذاری چشمگیر ایران در پیشبرد این طرح بیمه که خود نمونه‌ای از سیاست‌های فراگیر است نماد بیشتری یابد".

پایان

لیا کوان

خرداد 1398