unhcr_Iran

 

 

 

 

 

 

 

درباره ما

کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان

دفتر کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان (کمیساریا) توسط مجمع عمومی سازمان ملل در سال 1950 تاسیس گردید. با توجه به کنوانسون 1951 مربوط به وضعیت پناهندگان و پروتوکل 1967 الحاقی آن، این آژانس موظف به رهبری و هماهنگی اقدامات بین المللی برای حمایت از پناهندگان و حل و فصل مشکلات آنها در سراسر جهان و  هدف اصلی آن حفاظت از حقوق و رفاه ایشان است.

کمیساریا در ایران

جمهوری اسلامی ایران به مدتی بسیار طولانی میزبان یکی از بزرگترین جمعیت های پناهندگان در جهان بوده است، که اکثر آنان (951.142 نفر براساس آمار دولت) پناهندگان افغانستانی هستند.

کمیساریا در سال 1984 نخستین دفتر خود در ایران را افتتاح کرد و به دنبال هجوم گسترده پناهندگان عراقی در پی جنگ خلیج فارس در سال 1991 و شروع بازگشت جمعی افغانستانی ها به کشورشان در سال 1992، حضور و فعالیت های خود در ایران را گسترش داد. از زمان تأسیس کمیساریا در سال 1984، کمیساریا توانسته با همکاری دولت جمهوری اسلامی ایران در میدان عملیاتی حضور بدون وقفه داشته باشد.

دفتر مرکزی و دفتر عملیاتی کمیساریا در تهران مستقر هستند. سه دفتر فرعی در شهرهای مشهد، کرمان، شیراز و دو دفتر عملیاتی در شهرهای اصفهان و دوغارون قرار دارند. کمیساریا در مرکز اداری خلیج فارس وابسته به اداره کل امور اتباع و مهاجرین خارجی وزارت کشور در استان تهران برای تسهیل بازگشت داوطلبانه پناهندگان به کشور خود فعالیت می کند.

همتای دولتی کمیساریا در ایران، اداره کل امور اتباع و مهاجرین خارجی وزارت کشور است. کمیساریا برای اطمینان از آگاهی تمام پناهندگان ثبت نام شده در ایران از حقوق خود بر اساس قوانین و مقررات این کشور و دسترسی آنها به خدمات اولیه از جمله مشاوره قانونی، با وزارتخانه های دولتی و سازمان های دیگر و همچنین تعدادی از سازمان های غیر دولتی ملی و بین المللی نیز همکاری دارد.

وضعیت حقوقی پناهندگان توسط دو سند بین المللی کنوانسیون وضعیت پناهندگان 1951 و الحاقیه 1967 مربوط به آن تعریف شده است. جمهوری اسلامی ایران با حق شرط بر مفاد 17(مشاغل انتفاعی)، 23 (امور خیریه دولتی) ، 24(قوانین کار و بیمه اجتماعی) و 25  (آزادی رفت و آمد) در تاریخ 28 جولای 1967، به هر دو کنوانسیون 1951 و پروتکل 1967 ملحق گردید. با این حال در سال های اخیر، دولت ایران توانسته به تدریج سیاست هایی راهبردی برای پناهندگان و احقاق حقوق بیشتر برای مردم افغانستان و عراق ساکن در ایران معرفی کند و دسترسی به خدمات اولیه آموزشی، بهداشتی و معیشتی به پناهندگان را با کم ترین کمک مالی از جامعه بین المللی میسر کند.